28 maart 2017

Crisisbeheer

We bereiden ons voor op de nascholing die we gaan geven in Groningen. Ik spit internetsites door voor de laatste informatie. Er is ongelooflijk veel materiaal te vinden, maar wat is relevant voor therapeuten en hoe maak ik dat toegankelijk?

Medewerkers op het kantoor van Con Amore doen ondertussen de PR, plannen in overleg met ons de data, posten de thema’s op Facebook en zetten alle informatie op de website. Alles gaat goed, de aanmeldingen stromen binnen, er is al een hotel in Groningen voor ons geboekt, we hebben er zin in.

Dan verschijnt er plots een whatsappje van het kantoor met een bevestiging van de data van de nascholing. ‘Staat het ook zo in jullie agenda?’ vraagt de medewerker. Ik check. WAT? NEEEEE!!! De data kloppen niet! Hoe is dit mogelijk?! We hebben nog zo duidelijk onze wensen aangegeven. Ongeloof en irritatie wisselen elkaar in snel tempo af. Ik probeer niet in paniek te raken en onderdruk een vloek. CRISIS!

Ik stuur eerst een kort bericht, daarna volgt een meer uitgebreide mailwisseling met het kantoor. Er blijkt daar inderdaad een vergissing te zijn gemaakt, nadat we in eerste instantie de juiste data waren overeengekomen. Maar ik heb daarna verzuimd om de bevestiging te controleren. Stom, stom, stom.

Wat nu?

Er staan al 18 aanmeldingen voor die eerste dag, dus omgooien is geen optie, tenzij in een noodsituatie, zoals vorig jaar. Toen kregen we allebei een ongeluk, een week voordat we naar Nederland zouden afreizen, en werd Rinske per traumahelikopter naar in het ziekenhuis vervoerd. Zoiets is nu gelukkig niet aan de orde.

Ik haal diep adem. Stél, stel nu dat alles perfect is, zeg ik bij mezelf. Dat is waarvan ik overtuigd ben, of in ieder geval wat ik graag wíl geloven. Hierin geloven scheelt heel veel stress en ellende – alles is perfect! Ik wil zo graag kiezen voor een geloof of overtuiging waar ik blij van word, en niet eentje die me boos, gefrustreerd of depri maakt. Dus als alles perfect is, wat dan? Dan word ik blij.

Ik herken nu dat het whatsappje in eerste instantie bedreigend overkwam, waarop mijn stresssysteem automatisch (en tamelijk primitief) reageerde. Voor de kenners: de amygdala in het brein herkennen ‘bedreigende’ situaties, zelfs ingebeeld bedreigende situaties, en regelen via de hypothalamus de afgifte van noradrenaline, waardoor het hele lichaam voorbereid wordt op een fight-or-flightreactie. Maar nu ik in staat ben om er rustig naar te kijken, het geheel te overzien en afstand te nemen van die primitieve reactie, wordt alles ineens anders. Mijn bewust gekozen beleving verandert dus mijn werkelijkheid. Is dat niet fantastisch?!

Ik leg de met schuldgevoelens beladen medewerker uit dat het helemaal perfect is wat hij heeft geregeld. Wij gaan ons programma aanpassen aan de nieuwe data. Het is dus absoluut geen ramp, het is eigenlijk geweldig goed nieuws! Hij snapt er niks van.

Vanwaar die omslag? Geduldig leg ik hem uit hoe overtuigingen in het leven werken. Ze kunnen je tevreden stellen en in harmonie brengen met het universum of zich tegen jou (en de wereld) keren. Aan ons dus de keuze wat we willen geloven! Ik kies ervoor om in de perfectie van alles te geloven, terwijl ik ook moet accepteren dat ik nog niet wijs genoeg ben om overal die perfectie in te zien. Tja, dat is een constatering die ik met een glimlach doe – en dat is dan meteen weer wél wijs, toch? Elke dag oefen ik met deze overtuigingen, soms gaat het me goed af, soms bak ik er nog niks van. Met al mijn zwakheden en imperfecties is dat dus toch allemaal perfect. Volg je me nog?

Geschreven door:
Albert Jansen

Categorie
Column Liefdesbrief aan therapeuten

Delen:

Populair artikel: