18 april 2017

Oefening in vertrouwen

Noodoproep van vriendin A. uit Nederland: haar zoon heeft zojuist van de longarts te horen gekregen dat hij sarcoïdose heeft in een ernstige vorm – hij heeft nog maar 50% ademcapaciteit. Zij is meteen op internet gaan zoeken en leest nu alarmerende zaken over deze auto-immuunziekte. De aandoening is chronisch, kan je leven verwoesten, kan ook andere organen aantasten, en, dat is nog het ergste, er is geen genezing mogelijk. Als therapie wordt er gesproken over prednison, dat het immuunsysteem onderdrukt en afschuwelijke bijwerkingen heeft! Ze heeft daar geen enkel vertrouwen in. Ze maakt zich ernstig zorgen en vraagt of ik raad weet. Moet ze haar huisarts raadplegen, of een homeopaat? Ze is ten einde raad…

Regelmatig ontvang ik zulke berichtjes (meestal doorgestuurd via Con Amore). Ze raken me, die oproepen van mensen in nood. Maar ik voel me vaak net zo machteloos. Ik kan geen advies geven op afstand als ik die mensen niet gesproken en gezien heb, niet weet wat er speelt, wie ze zijn, wat ze precies willen. Ik heb ook geen netwerk meer van complementaire artsen in Nederland naar wie ik met een gerust hart kan verwijzen.

Ik lees haar berichtje nog eens over. Het moet voor een moeder afschuwelijk zijn om te horen dat je kind ernstig ziek is. Dat is beslist anders dan voor vaders. Niet dat vaders zoiets niet erg vinden, maar de band met hun kinderen is van een andere dimensie. Als moeder heb je 9 maanden lang je kind in je voelen groeien, en je hebt het nog veel langer gevoed met je eigen lichaam. Die band is dus anders, hechter en fysieker dan de band met de vader ooit kan worden. Dat kan ik me in ieder geval voorstellen, al zal het nooit uit ervaring zijn (in dit leven tenminste) dat ik hierover mee kan spreken.

Ik begrijp haar zorgen en de pijn in haar hart. Maar toch: het zou wijs zijn om niet in die gevoelens te blijven hangen. Je zorgen maken heeft nog nooit iets opgelost! In tegendeel, je zorgen maken werkt averechts! Je komt daardoor in een negatieve spiraal terecht. Je hersencellen maken dan stressverbindingen die dit negatieve circuit versterken. Daardoor komen er stresshormonen vrij, die je immuunsysteem remmen en je depressief maken. Wie schiet daar nou mee op? Jij niet en je kind al helemaal niet.

Dus heb ik haar geantwoord dat ik haar begrijp en wat de gevolgen zijn van haar angst en zorgen. Ik heb haar geadviseerd om vertrouwen te oefenen, in plaats van zorgen maken. Vertrouwen in haar zoon, dat hij zelf (al dan niet bewust) de ervaringen in zijn leven kiest die het beste voor hem zijn. Net zoals zijzelf en ieder ander dat doet. Ik weet niet of ze hierin gelooft of niet, maar als ze dat zou willen geloven, en daar energie in stopt, gewoon door er vaak aan te denken in haar dagelijkse meditatie, dan stopt haar angst en zendt ze een helende energie naar haar kind. Dan sta je dus als moeder níet met lege handen, maar kun je wel degelijk veel voor je kind betekenen. Daarmee bewijst ze dus zichzelf en haar zoon een dienst.

Ze reageert opgelucht en schrijft dat ze zich gaat richten op het vertrouwen. Daardoor realiseer ik me nu dat ik, door haar te schrijven, óók niet met lege handen sta als arts en vertrouwenspersoon. Ik voel me blij en dankbaar.

Lees hier alle columns van Albert Jansen

Geschreven door:
Albert Jansen

Categorie
Column Liefdesbrief aan therapeuten

Delen:

Populair artikel: