8 juli 2016

Zelfvertrouwen

Foto Maarten van Engelen

Als therapeut zal je het weleens tegenkomen: een persoon die overloopt van talent, inspiratie en passie, maar het niet voor elkaar krijgt om hier vorm aan te geven. Een cliënt met een chronisch gebrek aan zelfvertrouwen.

Ook ik werd jarenlang gekweld door een gebrek aan zelfvertrouwen. Ik voelde een grote passie voor schrijven, toch kreeg ik geen woord op papier. Iedere keer als ik al nadacht over schrijven, werd ik omringd door boomlange literaire beren en werd het vuur gedoofd. Hoe kon ik ook ooit een verschil maken? Wie zit er op mijn teksten te wachten? Ben ik niet te oud om hiermee te starten? Wie hou ik voor de gek? Ik taaide vaak af van de bureaustoel naar mijn bank, pakte een boek om na vijf minuten weg te dromen. Dan maar een serie, een zak chips. Nogmaals, wie hou ik voor de gek?

Ik wilde mijn passie voor schrijven een kans geven en besloot om twee jaar lang de wijde wereld in te trekken. Mijn passie had licht, lucht en ruimte nodig. Ik kreeg in Nederland steeds meer het idee dat mijn gebrek aan zelfvertrouwen deels veroorzaakt werd door het beklemmende en geestdodende keurslijf waar ik me in bevond. Mijn hersenactiviteit had een dieptepunt bereikt. Ik moest het avontuur opzoeken.

Tijdens mijn reis heb ik het privilege gehad om +/- 40 boeken uit te lezen. Vanaf het moment dat ik Nederland vanuit het vliegtuigraam kleiner zag worden, voelde ik direct een verrassend herstel in mijn vermogen om me vast te bijten in een boek. Ik stortte me volledig op de literatuur, en hoe meer boeken ik verslond, hoe groter mijn drang om mijn eigen hersenspinsels op papier te zetten.

Ik heb drie maanden doorgebracht op eilandengroep Hawaii. Ergens halverwege deze periode lag ik lang uitgestrekt op een kleine grillige baai, bestaande uit zwart vulkanisch gesteente. De lauwe stenen hadden een helende en ergonomische werking op mijn rug. Ik was alleen; dit strand was slechts bekend bij de buurtbewoners, en om er te geraken moest privéterrein doorkruist worden met alle risico’s van dien. Terwijl er vette wolken over me heen voerden, draaide de inspiratiemachine in mijn hersenkamers op volle toeren.

Ik boog mezelf in een zithouding en verankerde mijn staar met de horizon: wat zich voor mij afspeelde, bracht het dons in mijn nek overeind. Ver weg bracht een bultrugwalvis zijn gehele lichaam boven water om het vervolgens met een verrassende elegantie weer neer te laten kletteren.

De kracht van dit schouwspel was immens; het weerlegde mijn focus van het schrijven van non-fictie naar het schrijven van fictie. In mijn periode op het eiland had ik een hoop bizarre taferelen voorbij zien komen: een eigenaar van een boerderij die eens per week een bad van heet water en kurkumawortel neemt, geheime Ayahuasca ceremonies, uitbuiting van berooide backpackers, haat en nijd tussen de oorspronkelijke en de ‘nieuwe’ bewoners van het eiland. Ik leerde ook veel over de rijke plantage geschiedenis van het eiland. In plaats van deze ervaringen te delen via mijn reisblog besloot ik ze in mijn hoofd te bewerken en samen te voegen tot een klein fictief verhaal.

De verschijning van de bultrugwalvis gaf mij het vertrouwen in mezelf waar ik zo wanhopig naar verlangde. Ik ben daarna gaan schrijven uit plezier en uitsluitend voor mezelf, en alle literaire beren verdwenen langzaam van het toneel. Alle restricties vielen weg, en ik werd slechts gedreven door passie.

Het kleine fictieve verhaal is ondertussen een roman van behoorlijke proporties geworden. Ik kwam terug van mijn reis, en kon mezelf voorzichtig de Engelse titel ‘Novelist’ geven. Ik was diep in mijn element.

Marty

Lees hier de andere columns van onze servicetopper Maarten

Het strandje waar ik mijn zelfvertrouwen terug vond

Geschreven door:
Maarten van Engelen

Categorie
Column Marty in z'n element

Delen:

Populair artikel: