7 maart 2017

Geen stoma dankzij electro-acupunctuur

Liesbeth Stornebrink

Laxeermiddelen, vezels, bekkenbodemfysiotherapie, gesprekken met een psycholoog. Niets bracht de prikkelbare darm van Liesbeth Stornebrink (27) tot rust. Een stoma was nog de enige optie. Totdat ze electro-acupunctuur ontdekte. “Zeventig procent van mijn klachten verminderden. En ik geloofde niet eens in de therapie.”

“Buikkrampen, diarree, verstopping, aambeien. Ik praat erover alsof het de normaalste zaak van de wereld is, en dat is het ook. Ik heb al langer dan twaalf jaar last van prikkelbare darm syndroom (PDS): de verzamelnaam voor alle onverklaarbare maag- en darmklachten.

De ellende begon op mijn dertiende. Mijn eileider raakte ontstoken en knapte, waarschijnlijk door een tekenbeet. Na een operatie waarbij mijn eileider werd verwijderd kreeg ik hevige buikpijn en hoge koorts. Het bleek een plotselinge verstopping in de dunne darm. Een deel van de darm stierf daardoor af en moest operatief verwijderd worden. Enige tijd later begonnen de klachten.

Eten was een probleem
Ik was in Oostenrijk op vakantie met mijn ouders en at een ijsje. Daarna kreeg ik hevige buikkrampen en diarree. Vanaf toen gebeurde dat bij alles wat ik at. Ik kon voedingsstoffen niet meer goed opnemen, viel heel erg af en was constant moe. De diarree wisselde zich af met pijnlijke verstoppingen. Ik durfde de deur bijna niet uit. Laat staan bij iemand anders naar de wc. Stel je voor dat het zou stinken. Daarom at ik op school bijna niets. Maar mijn klasgenoten hadden wel door dat er iets was en sommigen pestte me ermee. Nu kan ik dat wel relativeren, maar toen had ik het er erg moeilijk mee.

Overgevoelige darm
Bijna wekelijks bezocht ik darmspecialisten. Uit de darm- en maagonderzoeken kwam niets naar voren. Geen ziekte van Crohn, geen Collitus. Enkel een geïrriteerde darmwand. Je hebt een overgevoelige darm, zeiden ze. Of dat ontstaan was door de operatie? Daar heb ik nooit antwoord op gekregen. Maar PDS zit wel in de familie. ‘Even naar het toilet’, was het eerste wat mijn oma zei als ze op visite kwam. Ook mijn tante, neef en broer hebben last van onverklaarbare darmklachten.

Ik kreeg laxeermiddelen, vezels, bekkenbodemfysiotherapie. Niets hielp. De kinderpsycholoog zei: ‘het zit tussen je oren’. Nee: het zit in mijn buik, zei ik. Ik was toen dertien jaar en voelde me niet serieus genomen. Vanuit de reguliere hoek was een stoma nog de enige oplossing.

Electro-acupunctuur
Probeer eens alternatieve therapie, zeiden de artsen, maar daar was ik sceptisch over. Dat werkt toch niet, dacht ik. Totdat ik mijn toenmalige ontmoette. Ik was toen zestien jaar. Zijn ouders adviseerden electro-acupunctuur. Dat is vergelijkbaar met ‘gewone’ acupunctuur, alleen worden blokkades in je energiebanen met electroshokken opgeheven. De reumatische klachten van mijn ex’s vader verminderde dankzij deze therapie. Ook hun hond met een halfzijdige verlamming had er baat bij. Ok, ik probeer het, dacht ik.

Ik mocht de therapeut niet vertellen wat ik had. Met electroden en speciale meetapparatuur onderzocht hij waar in mijn lichaam energieblokkades zaten. ‘Je hebt last van je darmen’, zei hij. Vervolgens legde hij een staafje op de plekken die via energiebanen verbonden zijn met je organen. De plek tussen je duim en wijsvinger is bijvoorbeeld gelinkt aan je darmen. ‘Via het staafje komen electrotrillingen het lichaam binnen en heffen zo de blokkades op. De energie kan dan weer stromen’, legde hij uit. Na zo’n twintig seconden piepte het apparaat en legde hij het staafje op een andere plek. Een behandeling duurde twintig tot dertig minuten en was pijnloos.

In eerste instantie werd ik alleen maar zieker. Na de sessies wilde ik altijd direct naar bed, zo moe was ik. ‘Ik ga er niet meer naar toe’, zei ik tegen mijn moeder. Maar mijn moeder drong aan en de therapeut zei: ‘Ik ben blij dat je zo ziek bent, dat betekent dat de therapie werkt. Je lichaam is zichzelf aan het herstellen, dat kost energie’.

Weer eten zonder klachten
Na ongeveer tien sessies kwam de omslag en knapte ik op. Langzamerhand kon ik weer eten zonder klachten. Zelfs pizza, iets wat mijn darmen voorheen echt niet konden verteren. Ook dronk ik op advies van de therapeut komboecha-thee, een mengsel van goede schimmels en bacteriën, tegen verstopping. Mijn toenmalige schoonmoeder wekte de substantie zelf in een pot. Een kopje en twee uur later kon ik naar het toilet.

Ik kreeg weer zelfvertrouwen en sociale contacten. Na zo’n vijftig sessies verminderden mijn klachten met zo’n zeventig procent. Daar stond ik versteld van, want eigenlijk geloofde ik helemaal niet in de therapie. Blijkbaar hoeft dat ook niet. Het werkt toch.

Nu heb ik gemiddeld een keer in de twee weken kramp en diarree. Maar met deze klachten valt te leven. Een regelmatig leven helpt. Op vaste tijden eten en naar bed. Veel vezels eten. Alcohol, chocolade en cola moet ik laten staan, maar ik kan soms wel pizza eten, of patat.”

Meer artikelen over PDS:
Het Mysterie van het Prikkelbare Darm Syndroom
7 tips om prikkelbare darmen onder controle te krijgen

Geschreven door:
Marijke Van Der Linde

Categorie
Behandelmethoden Interview

Delen:

Populair artikel: