Samen op weg naar een integrale gezondheidszorg

Axel Paulina (49) herstelde van een ernstige dwarslaesie

8 januari 2019

2019001 unnamed6
Foto's Maarten Nauw 


Met ‘je zal nooit meer kunnen lopen’ nam Axel na een ernstig auto-ongeluk geen genoegen. Steeds probeerde hij zijn tenen te bewegen. En tegen alle voorspellingen in, groeide
één zenuwhaartje weer aan elkaar. Nu is hij personal trainer en bodybuilder.

 

 “Ik stond voor het stoplicht en zag in de buitenspiegel de koplampen van een dronken bestuurder in sneltreinvaart op me afkomen. Op het moment dat ik dacht: ik moet hier wegwezen, reed hij op mij in. Ik zat in een Peugeot, hij in een Volvo. Ik had geen schijn van kans.

Mijn bovenlichaam werd over het dashboard geslingerd, mijn onderlichaam klapte naar achteren. Ik had geen pijn, maar lag wel in een hele vreemde positie en wist dat het niet goed was. Daarom probeerde ik rustig te blijven en niet te bewegen. Een uur later lag ik op de intensive care.

Verbrijzelde ruggenwervels
Twee ruggenwervels waren verbrijzeld en de zenuwbanen in mijn rug waren compleet doorgesneden. Ik had steeds jeuk aan mijn voeten en benen, een soort fantoompijn en krabde dan om er vanaf te komen. Maar bij de minste beweging kun je de verbrijzeling verergeren. Daarom brachten ze me een paar dagen onder narcose.

Toen ik weer bij zinnen was vertelde de arts dat ik verlamd was vanaf mijn middel en nooit meer zou kunnen lopen. Het was een moker in mijn gezicht, maar toch geloofde ik het niet. ‘Ik moet hier zo snel mogelijk weg’, dacht ik. Ik deed destijds mee aan kickboxwedstrijden in de A-klasse en er stond een belangrijke wedstrijd op de planning, waarvoor ik hard had getraind. Ik wilde vechten. Dat ging natuurlijk niet.

2019001 unnamed7

Tenen bewegen
Zo lag ik nog een tijdje op de intensive care en mijn zoons kwamen regelmatig op bezoek. ‘Ik moet ze iets laten zien’, dacht ik. Hun sportieve en sterke vader lag nu aan bed gekluisterd en kon niet eens opstaan. Ik wilde ze geruststellen en bleef me dagenlang focussen op het bewegen van mijn tenen. Het zweet liep over mijn gezicht van de inspanning.

En toen… bewoog mijn grote teen. ‘Zie je wel. Ik wist het’, dacht ik. Voor mij was er geen andere optie dan herstellen. Mijn zoons werden direct naar huis gestuurd en de specialisten brachten me met spoed naar de MRI: één zenuwhaartje bleek weer aan elkaar te zijn gegroeid. Als eentje herstelt, volgt de rest ook. Ze konden het niet geloven.

Het was voor hen uitgesloten dat zenuwen die meer dan tien centimeter van elkaar verwijderd raken door een verbrijzeling en littekenweefsel zich weer aan elkaar hechten. Mijn zenuwen lagen zelfs twintig centimeter uit elkaar! De specialisten ontdekten toen dat een zenuwhaar ook een omweg kan maken.

Vechtersmentaliteit
Hoe dat heeft kunnen gebeuren? Misschien omdat ik altijd veel gesport heb en een sterk lijf heb. Mijn lichaam en geest werken goed samen. Misschien heeft het te maken met mijn vechtersmentaliteit. Of heb ik gewoon heel veel geluk gehad. Ik weet het niet.

Wat ik wel weet: als ik me had neergelegd bij de conclusie van de artsen, was ik nu nog steeds verlamd geweest. Ze zeiden allemaal ‘je moet accepteren dat je nooit meer kunt lopen en een nieuw levensdoel vinden, dat werkt het beste in deze situatie’. Maar dan leg je de focus verkeerd en verandert er niets. Als je ergens in gelooft, is de kans veel groter dat je het doel behaalt, daarvan ben ik overtuigd.

2019001 unnamed2

Tijdens de revalidatieperiode werd ik vaak terug geroepen door de fysiotherapeuten. ‘Geduld’, zeiden ze steeds. Maar dat is iets wat ik niet heb. Ik ging maar door, zo graag wilde ik herstellen. Die periode bestond uit de zwaarste work-outs die ik ooit had gehad. Probeer maar eens opnieuw te leren lopen. In het begin werkt je lichaam nauwelijks mee.

Weer leren lopen
Ik begon met mijn tenen bewegen. Toen ging mijn focus naar mijn voeten en enkels, steeds een beetje hoger. Totdat ik in beugels werd gehesen en loopbewegingen kon gaan maken. Voetje voor voetje. Dodelijk vermoeiend, maar een leven in een rolstoel, daar kon ik me niet bij neerleggen. Ik ben een vechter. Als het toen niet was gelukt om mijn teen te bewegen, was ik daar nu nog steeds mee bezig.

Een half jaar na mijn ongeluk kon ik al  stukjes lopen met een wandelstok, na twee jaar liep ik weer op straat zonder hulpmiddelen. Inmiddels doe ik aan crossfit, geef ik kickboxles, ben ik personal trainer en vrijwilliger bij een revalidatiecentrum. Helaas ben ik nu wel te oud om mee te doen aan kickboxwedstrijden. Ook is mijn balans niet goed: op bepaalde plekken heb ik mijn gevoel niet meer terug gekregen. Zo voel ik niets aan de onderkant van een voet, binnenkant van een kuit en bil.

2019001 unnamed5

 

Bodybuilder
Maar nu ben ik bodybuilder en dat vind ik ook geweldig. Het is een statische sport, en toch zit er competitie in: ideaal voor mij. Ik hoef geen dynamische bewegingen te maken èn word uitgedaagd om te winnen. Ik wil gewoon graag heel erg goed zijn in wat ik doe.

Van de week nog stond ik voor een jury. Helaas won ik de wedstrijd niet, want de andere jongens waren stukken groter dan ik. Maar volgens de jury had ik wel de mooiste benen. Dat is toch wel leuk om te horen. Daar heb ik me de afgelopen jaren tijdens het trainen heel erg op gefocust, omdat ik hele dunne ‘rolstoelbenen’ had. Ik wilde graag weer in proportie zijn.

Ik heb nog altijd een branderig gevoel in mijn voeten en kuiten en fietsen kan niet meer vanwege de disbalans in mijn lijf. Toch ben ik gelukkiger dan voor het ongeluk, omdat ik het leven veel meer waardeer. Elke stap die ik zet koester ik: het kan zomaar afgelopen zijn, weet ik nu.

Ik steek geen preken af over wat ik allemaal heb meegemaakt, maar probeer mijn leerlingen wel in contact te brengen met hun eigen wilskracht. Door mijn ongeluk heb ik waardevolle inzichten gekregen waarmee ik anderen kan inspireren. ‘Geef nooit op, wat heb je te verliezen’, is mijn credo.”

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief