10 March 2017

Hou van kou (1)

2017017-73943331-image-5

 

In het vroege ochtendlicht lopen we het paadje af dat naar de rivier leidt. De zon, nog achter de bergkam, spreidt een oranjekleurige gloed over de toppen aan de overzijde van het dal. Mistflarden kruipen langs de hellingen omhoog, lossen op en onthullen een eenzame boerderij of een veld met schapen. Een dun laagje rijp ligt over de weilanden.

Huiverend in onze zwemkleding, met een handdoek over de schouder geslagen, dalen we het pad af. Het bruisende geluid van de rivier zwelt aan, tussen de bomen door zien we het turquoise water tussen rotsblokken door stromen. Ondanks de neerslag van de afgelopen dagen staat het waterpeil laag, want boven in de bergen is die in de vorm van sneeuw gevallen. We houden onze sportsandalen aan als we het water in stappen. Het is ijzig koud, de meegenomen thermometer wijst 2 graden aan. Behoedzaam gaan we dieper (ik ben al eens uitgegleden en kwam toen met mijn hoofd op een scherpe rots; ik dacht eerst dat het wel meeviel, door de kou voelde ik weinig pijn, maar thuis bleek het een forse scheurwond die ik moest hechten). Zonder te treuzelen laten ons verder zakken, tot alleen ons hoofd boven water uitsteekt.

Treuzelen werkt averechts weet ik uit ervaring. Je krijgt het alleen maar kouder, je weerzin en de koudestress nemen alleen maar toe. Om deze kou te leren trotseren moet je je focussen op je eigen innerlijke warmte en gedecideerd te werk gaan. Ik probeer in het water mijn ademhaling onder controle te houden en moet onwillekeurig toch huiveren. ‘Ik ben warmte!’ zeg ik dan vol vuur tegen mezelf. Dat is mijn toverformule, want op hetzelfde moment lijkt het alsof er een knopje van binnen omgaat en een tintelende warmte langs mijn ruggengraat stroomt. Ik kijk Rinske (mijn vrouw) grijnzend aan en zij lacht terug. Ik voel de kou aan mijn ledematen knagen, een bijtende, pijnlijke kou, maar ik geef er niet aan toe.

Stil blijf ik in het water hangen, mijn voeten schrap tussen de rotsen om niet af te drijven. Dan kijk ik rond. Een ijle damp hangt boven het water, wit schuim spoelt om de rotsen heen. Wat is het hier mooi! Verderop hipt een paartje gele kwikstaarten op het keienstrandje rond. Soms komt er ook een ijsvogeltje krijsend langs vliegen, een blauwe schicht, prachtig! Na enkele minuten gaan we er weer uit, slaan de handdoeken om ons heen en lopen terug naar huis, waar de warme douche op ons wacht. We voelen ons weldadig opgefrist en vitaal. Zo’n koudebad geeft je echt een enorme energieboost.

Waarom zou je zoiets doen, elke dag een ijskoud bad nemen? Onze buren hier in Frans Baskenland vinden ons weliswaar helden, maar ook wel een beetje gek.

Koude-training volgens de methode van Wim Hof (‘Iceman’), in combinatie met ademhalingsoefeningen en meditatie, versterkt onder andere je immuunsysteem. Wetenschappelijk onderzoek aan de Radboud Universiteit van Nijmegen, waar Wim Hof met een twaalftal vrijwilligers werd onderworpen aan een serie proeven, toonde aan dat je door deze training het zogenaamde ‘autonome’ zenuwstelsel kunt onderwerpen aan een geoefende geest. ‘Mind over matter’, zoals Wim Hof het noemt.

Je kunt dus aanleren om je bloeddruk te beheersen, je lichaamstemperatuur in extreem koude condities op peil te houden en je immuunsysteem zodanig te activeren zodat je niet ziek wordt! Dat is spectaculair wetenschappelijk nieuws, waar de medische wereld van wakker ligt. Er valt natuurlijk nog heel veel onderzoek te doen, maar nu al is duidelijk dat medische boeken moeten worden herschreven met tal van nieuwe inzichten die hierop zijn gebaseerd. Ik heb in ieder geval gemerkt dat ik (eindelijk) van mijn sinusitisklachten af ben.

Wordt vervolgd!

Wil je op de hoogte blijven?

Schrijf je dan in voor onze maandelijkse nieuwsbrief en ontvang Albert Jansen’s boek “Ziek, beter, best” gratis als ebook.