28 April 2017

Hou van kou (2)

2017017-DSC04768-5

 DE RIVIER NAAST HET HUIS VAN ALBERT & RINSKE

Nooit gedacht dat ik zoiets ooit zou gaan doen, wanneer ik op Facebook of Youtube een of andere Rus in een wak in de Wolga zag stappen, om daar volksliederen te gaan zitten zingen. Maar uit eigen ervaring kan ik je zeggen dat er geen betere manier is om ál je zorgen weg te spoelen! De enige gedachte die nog bij je op komt: DIT IS KOUD!

Overigens: ík zing ook als ik in onze ijskoude bergbeek stap! Louter kerstliederen. Geen idee waarom, maar dat is het enige wat dan in me opkomt. Uiteraard zing ik uit volle borst. Totdat een dorpeling met zijn hondje komt langswandelen en stom verbaasd naar me blijft kijken. Dan stop ik even en begroet hem met een vriendelijk ‘Bonjour!’ Hij bonjourt terug en vervolgt zijn pad. Later ontdek ik dat zijn hondje pal naast mijn handdoek een drolletje heeft gedeponeerd. Blijkbaar was ie ook onder de indruk.

Nu heeft niet iedereen een sprankelend bergbeekje langs zijn huis lopen om zich in te baden. Hoeft ook niet. Wij zijn begonnen met gewoon koud afspoelen na de gebruikelijk warme douche, eerst slechts 10 seconden. Geleidelijk hebben we dat uitgebreid tot enkele minuten. Geïnspireerd door het gave boekje over Wim Hof en zijn methode (‘Een koud kunstje’) besloten we daarna om ook de sprong te maken naar ons beekje.

Nou ja sprong, er viel niet veel te springen, want er stond nog geen 30 cm water, waar we dan maar in gingen liggen. Maar tegenwoordig wonen we in de buurt van een iets groter riviertje waar we wel kunnen zwemmen, tegen de stroom in. Dat is anders, heftiger. Veel kouder ook, in de lente met kristalhelder smeltwater. Soms, na een zware regenbui, staat het water wel een meter hoger en wordt het riviertje een bulderende, modderbruine bergstroom waarin veel stukken drijfhout worden meegevoerd, en dus veel te gevaarlijk om in te baden.

Wat is het toch een feest om zo dicht bij de natuur te leven! Dat heb ik tijdens mijn werkzame leven in Nederland veel te weinig ervaren. Daarvoor moest ik blijkbaar eerst 65 worden! Maar het is nooit te laat om een nieuwe uitdaging aan te gaan, dus wie weet kan ik je inspireren om hetzelfde te doen. Een kennis van ons neemt eens per week (na haar ademhalingsoefeningen) een duik in het IJsselmeer, zoiets kan ook natuurlijk. Er is altijd wel natuurwater bij je in de buurt waar je je kunt onderdompelen, al moet je er enige moeite voor doen.

Een koud bad nemen is niet alleen bevorderlijk voor je gezondheid, maar het is ook iedere dag weer een moedsproef, een wilsproef. Altijd is er wel een innerlijk stemmetje dat zegt dat het vandaag niet hoeft, dat het echt erg koud is, kortom: allerlei smoesjes om het niet te doen. Ik moet elke keer iets in mijzelf overwinnen. Steeds geeft het me een enorm bevredigend gevoel om me niet te laten (af)leiden door mijn tegenstribbelende bange ‘ikje’ en mijn wilskracht te oefenen door de kou te trotseren. Dat ervaar ik ook als de grote winst: ik train mezelf zo om mijn gedachten, die immers mijn werkelijkheid scheppen, te kunnen sturen, om mij te focussen op de essentie waar het leven om draait.

En waar draait mijn leven om? Niet om iets te hebben weet ik nu, maar om te zijn wie ik ten diepste wil zijn: een lichtdrager voor anderen. Maar daarvoor moet ik wel eerst mijn eigen duistere kanten (angst, gemakzucht, onzekerheid, etc.) verkennen en liefdevol omarmen. Kou helpt me daarbij. Ik hou van kou.

Wil je op de hoogte blijven?

Schrijf je dan in voor onze maandelijkse nieuwsbrief en ontvang Albert Jansen’s boek “Ziek, beter, best” gratis als ebook.