Samen op weg naar een integrale gezondheidszorg

Leestip: Van stoornis naar gave

22 juli 2019

 

Van bipolaire stoornis kun je niet genezen, stellen psychiaters. Yama Voorhorst bewijst het tegendeel. Na 25 jaar zware depressies, diverse opnames en kilo’s pillen is ze nu medicijnvrij, gezond en gelukkig.

 

Hoewel Yama zich een gelukkige kindertijd herinnert met veel speelruimte, tekenen een aantal traumatische gebeurtenissen haar jeugd: het seksuele misbruik door een kennis, de mysterieuze dood van een oom, het verlies van een geliefde en de zelfmoord van een ex-vriendje.

Omdat ze thuis niet kon praten over deze impactvolle ervaringen veranderde ze langzaamaan in een steeds stiller meisje, eenzaam en zwaarmoedig. Ze sloot zich voor iedereen af, verloor het contact met haar eigen wijsheid en intuïtie en ontwikkelde uiteindelijk een bipolaire stoornis. Vanaf haar tienertijd vloog ze van depressief naar manisch en dat bleef zich herhalen.


Extreme ups en downs
Op goede dagen was Yama haar vrolijke, uitbundige en creatieve zelf. Een succesvol theatermaker, moeder en coach. Ze ging uit met vrienden, had stormachtige liefdesaffaires, maakte muziek en schreef prijswinnende theaterstukken.

Op slechte dagen lag ze in bed met de gordijnen dicht. Ze praatte, at en sliep ze niet. Dissocieerde. Soms beet en sneed ze zichzelf. Haar leven hing aan elkaar van tegenstrijdigheden. Pieken en dalen die steeds ernstiger werden.

Meer dan twee decennia aan psychologische onderzoeken, gesprekken met psychiaters, opnames en zware medicatie volgden. Antipsychotica, slaapmedicatie, kalmeringsmiddelen, spierverslappers, antidepressiva…

Omdat het in de reguliere therapie meestal bleef bij ‘praten over’ in plaats van doorvoelen en de medicijnen haar verdoofden, bleef Yama de wereld interpreteren vanuit traumatische ervaringen. Ze bleef zich een mentaal en fysiek wrak voelen. Jaar in, jaar uit.

Sterker nog; ze ontwikkelde steeds meer angsten, werd claustrofobisch, verward en bang in het openbaar vervoer. Vaak wist ze niet wat voor dag het was, hoe oud ze was of wat ze gestudeerd had. Soms herinnerde ze zich niet eens haar eigen naam.


Nog meer medicijnen
De medicijnen wekten alleen maar meer symptomen op, die vervolgens met nog meer pillen bestreden moesten worden. Ze zag een neuroloog voor hevige hoofdpijnen, een internist voor niet functionerende darmen, een dermatoloog voor huidproblemen.

De psychiaters zeiden: je moet accepteren dat je nu eenmaal zo bent. Bipolaire stoornis is een ernstige, chronische ziekte die niet kan worden genezen. ‘Maar ik ben zo helemaal niet!’, probeerde ze uit te leggen. ‘Ik ben eigenlijk heel vrolijk, creatief en vol mogelijkheden. Sterker nog: ik heb altijd gevoeld dat ik voorbestemd ben voor grote dingen!’, schrijft ze in haar boek.

Zo’n laatste opmerking was al voldoende om de antipsychotica weer wat op de schroeven. Grootheidswaan en waanbeelden zijn tenslotte kenmerken van bipolaire stoornis.

Telkens als ze nieuwe medicatie afsloeg, werd haar verweten dat ze onvoldoende meewerkte. Langzaamaan kreeg ze grote weerstand tegen het oeverloos uitproberen van nieuwe farmaceutica.

‘Er werd zo weinig naar me geluisterd… De artsen wilden zelf vaststellen of iets werkte of niet, om vervolgens te constateren dat het niet werkte. Ik werd het zo zat. Er moest toch een andere weg zijn dan opname of nog meer medicijnen?’

 

Regie in eigen hand
Na een medicijnvergiftiging was de maat vol. Onder argwanend en toeziend oog van haar psychiater bouwde ze uiteindelijk na 25 jaar de medicatie af en sloeg een compleet andere weg in. Een van gezonde voeding, rust en liefde. Meditatie, yoga, tantra en geneeskrachtige planten werden haar nieuwe medicijnen. En wat toen gebeurde overtrof iedereens verwachtingen…

‘Ik was extreem gehospitaliseerd geraakt en wist niet meer wat goed voor mij was, vertrouwde niet meer op mijn gutfeeling. Nu maakte ik een plan op basis van wat ik zelf voelde dat ik nodig had, in plaats van wat de artsen concludeerden. De regie over mijn leven terugnemen was de opstap naar zelfheling’, schrijft ze.

Samen met een natuurgeneeskundige verving ze alle chemische medicatie heel systematisch met alternatieve natuurlijke middelen en vertrok naar een transformatiecentrum in Frankrijk. ‘Ik wilde rust, in de natuur zijn en mijn lichaam reinigen van alle opgehoopte chemische resten.’

 

Detox & rust
Massages, kruidenbaden, spoelingen en intense detoxkuren volgden. Ze wandelde in de natuur, werkte in de tuin en mediteerde. ‘Hier kreeg mijn systeem zeeën van tijd om tot rust te komen. Door onverwerkte jeugdtrauma’s was ik chronisch gestresst en dat verergerde voor het overgrote deel mijn symptomen of veroorzaakte ze zelfs.’

 

Meditatie
In alle rust kon Yama ook de nodige positieve mindset ontwikkelen. ‘Door te blijven vertellen hoe zwaar ik het had, hield ik een donker verhaal in stand en creëerde zo mijn eigen, zware werkelijkheid. Als ik wilde helen moest ik de vele negatieve overtuigingen die ik over mezelf had loslaten en een ander verhaal vertellen. Een met een mogelijkheid tot genezing.’

Elke keer als Yama merkte dat ze op een negatieve manier over zichzelf dacht of praatte, stelde ze zichzelf de vraag: heb ik er op dit moment last van? Was het antwoord ‘nee’, dan hield ze een oud verhaal in stand, in plaats van de realiteit te ervaren.

Ze trainde zichzelf om de gedachte dan los te laten. Meditatie ondersteunde haar in dit proces. ‘Het leerde me aanwezig zijn in het ‘hier en nu’, bij hoe ik me daadwerkelijk in het moment voelde.

 

Tantra
Ook tantra werd Yama’s nieuwe medicijn. ‘Tantra gaat over totaalervaren. Alles bestaat uit tegenstrijdigheden: geen dag zonder nacht, geen eb zonder vloed. Het stimuleerde me om weer voluit te leven, met al mijn kanten.’

Zowel die waar ze trots op is en graag laat zien, als die waarmee ze liever onder een steen kruipt. ‘Vrolijk en creatief zijn of me afgesloten en angstig voelen: het hoort allemaal bij mij. Door liefdevol naar alle aspecten van mezelf te kijken, ontwikkelde ik langzaamaan meer zelfliefde en acceptatie.’

Ze durfde steeds meer vanuit kwetsbaarheid te delen met de mensen om haar heen. Ook op het moment zelf, in de paniek. Het gevolg was dat hulp aan alle kanten toestroomde.

Vrienden kwam op bezoek, deden boodschappen en vingen haar zoon op. ‘Het voelde als een warm bad. Mensen wilden helpen, als ze maar wisten hoe! Ik leerde aangeven hoe ik me voelde en wat ik nodig had.’

 

Plantenmedicijnen
Toen kwamen er plantenmedicijnen op haar pad. Ze voelde zich altijd al tot aangetrokken, maar vanwege mogelijke contra-indicaties met de medicijnen die ze slikte was dit altijd een ‘no-go’.

De plantenmedicijnen brachten alles wat er in haar leefde rigoureus aan het licht. Zowel hetgeen wat ze wegdrukte en niet onder ogen wilde zien als haar grootste gaven en zelfliefde.

‘Ze hielpen me om vanuit een hoger perspectief inzichten te verkrijgen. Er ontstond meer ruimte voor verdere groei en ontwikkeling. Ik kon diepgewortelde patronen doorbreken en ben nu beter in staat om beslissingen te maken die goed voor me zijn.’

Thuis en op school leerde Yama om logisch te denken en meer op de wetenschap te vertrouwen dan op zichzelf, waardoor ze totaal uit verbinding raakte met haar lijf en wat het haar probeerde te vertellen.

‘Inmiddels weet ik dat wetenschappelijk bewezen hoogstens iets zegt over wat we op dit moment weten (of denken te weten) en voortdurend aan verandering onderhevig is. Ik ben blij dat ik mijn onfeilbare geloof in de rationele wetenschappen los heb kunnen laten en magie vrij spel heb gegeven.’

 

Medicijnvrij

Inmiddels is Yama zes jaar medicijnvrij. Haar geheugen en levenslust zijn terug. Ze voelt zich gelukkig en gezond. In balans. Haar gevoelsleven, dat ze jarenlang als kleurloos ervoer: zwart of wit, is weer kleurrijk. Sterker nog: het gaat beter dan ooit.

‘Als je naar ziekte durft te kijken als leermeester biedt het een unieke kans te leren genezen en evolueren. Mijn gevoeligheid is mijn kracht geworden. Ik kan anderen diep aanvoelen en gebruik dat om hen te helpen.’

Yama ontwikkelde zich verder in tantra, massage, muziek en plantenmedicijnen en organiseert nu ceremonies en retreats op het gebied van persoonlijke en spirituele ontwikkeling. En ze schreef dit boek.

‘Niet om de gouden tip of oplossing voor bipolaire stoornis te geven, die magische formule ken ik niet’, schrijft ze. ‘Maar door te delen hoe het mij is vergaan en wat mij heeft geholpen. Ik hoop dat anderen daar moed uit putten.’

Van stoornis naar gave is het verhaal van een moedige vrouw die zichzelf los worstelt van een ziekmakend, gehospitaliseerd systeem en de regie over haar leven terug wint. Geen roman, maar een zeer inspirerend persoonlijk verslag van hoe de psychiatrische hulp in Nederland (en het Westen) gruwelijk tekort kan schieten en toch niet helemaal zwart-wit is.

Zo omschrijft Yama dat de reguliere therapie, en met name de groepstherapie, haar hielpen om belangrijke thema’s aan te pakken en denkt ze dat medicijnen in acute gevallen waardevol kunnen zijn. Maar uiteindelijk bleken haar eigen wijsheid en zelfhelend vermogen - ondersteund door oeroude, natuurlijke remedies - beter te werken dan alle reguliere behandelingen en medicijnen bij elkaar.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief